Homo Expediens – di 7 okt. 2008

verkeersborden

Dat was best opvallend. Uit onderzoek bleek dat de ondernemers in Breda helemaal niet zoveel problemen hebben met regels. Sterker nog, ze snappen best waarom ze er zijn. Maar, hoe zit het dan met die regeldruk waar iedereen zo’n last van heeft.

Het gaat uiteindelijk dus helemaal niet om al die regeltjes. Sterker nog, ik durf te beweren dat door de bank genomen de overheid zelf veel meer last heeft van de regels die ze zelf stelt, dan de ondernemers. Voor een ondernemer wordt het pas lastig wanneer twee regels elkaar tegenspreken. Want, om het bekende voorbeeld maar weer eens halen, heeft de brandweer gelijk en moet de deur naar buiten openslaan, of moet de deur juist naar binnen openslaan, zodat de stoep de stoep blijft.

De ondernemers zitten vooral te wachten op een betere dienstverlening van de gemeente. Enerzijds mogen procedures niet te lang duren, maar nog veel belangrijker is dat een ondernemer, wanneer hem beloofd wordt dat iets binnen negen weken is afgehandeld, hij dan ook de tiende week daadwerkelijk uitsluitsel heeft. Als ambtenaren vriendelijk zijn is dat mooi meegenomen, maar belangrijker is dat zij kennis van zaken hebben. En het zou fijn zijn als een ambtenaar een beetje bereid is mee te denken. Dat laatste schijnt in Breda ook wel goed te gaan.

En uiteindelijk leverde dat dan ook de enige discussie op die er binnen de commissie was. Collega Henk Leenders concludeerde enigszins verrast dat de regels dus niet het voornaamste probleem zijn. Met hem ben ik van mening dat de kwaliteit van de dienstverlening van de gemeente moet verbeteren. We zijn het er alleen nog niet helemaal over eens hoe we dat het beste kunnen aanpakken.

Van een groot verschil van mening was tussen ons echter nauwelijks sprake. Al blijft Leenders altijd erg ongeduldig als het om deregulering gaat. En hoewel geduld ook politiek een schone zaak is, siert die houding hem wel.

Homo Olidus – ma 6 okt. 2008

Chaussetterie en wijnhandel

Ik was toch al in Den Haag. En aangezien ik aanvankelijk de volgende ochtend ook in Den Haag had moeten zijn, leek het helemaal geen slecht idee om het met Jaap op een zuipen te zetten. Wat het natuurlijk wel was.

En dus besloten we na een aantal biertjes maar vast drie flessen wijn te laten chambreren. Het zal wel gezellig geweest zijn. Op de drank deinden wij heen en weer, de woonboot van Jaap deinde met ons mee. Hoe laat het nu precies was toen Jaap het luchtbed voor me oppompte, weet ik niet. Wel dat ik me er direct op liet vallen om me de volgende uren geen millimeter meer te bewegen. Jaap zelf was ondertussen nog zo vriendelijk geweest om mijn schoenen nog even uit te doen en een deken over me heen te leggen.

De volgende ochtend werd ik te laat wakker. Te laat om nog te douchen en te laat om op tijd in Utrecht te zijn. Want uiteraard bleek ik uitgerekend deze ochtend een staf-overleg in Utrecht te hebben. Iets dat ik ook had kunnen weten als ik mijn agenda de dag ervoor had opengeslagen, maar dat ter zijde.

Nu is het probleem van een nacht slapen met je sokken, dat je er zo’n zweetvoeten van krijgt. En All-Stars staan nu niet bepaald bekend om hun luchtdichtheid. Ik denk dat de overige deelnemers van de maar liefst vier vergaderingen die ik deze dag had, me weinig dankbaar zijn geweest.

Homo Terribilis – zo 5 okt 2008

Urban Terror

Net na afloop van het DWARS-congres belde een bekende mij op. Hij was vrijdag door een bende hooligans zijn huis uitgejaagd. Huh?

Wat was er gebeurd? Iemand bij de woningcorporatie Wonen Breburg had bedacht dat het misschien een leuk idee was om een feestje te organiseren voor de oud-bewoners van de Vlielandstraat. Om even te illustreren: de Vlielandstraat ligt in de Molukse wijk, maar werd voornamelijk bewoont door autochtonen die, hoe zal ik het stellen, niet de allerhoogste opleidingen hebben gevolgd. De Vlielandstraat staat inmiddels leeg, maar enkele andere straten in de buurt worden nu nog bevolkt door antikrakers. Totdat de hele wijk gesaneerd wordt.

Nu leek het die ene persoon ook een heel leuk idee om dan tijdens dat feestje het eerste huis ook al vast symbolisch te slopen. Door een bowlingbaan of zoiets door de ruit te gooien. Een ieder die dit leest, begrijpt dat dat misschien wel niet zo’n goed idee is. Maar bij Wonen Breburg kijken ze niet zo nauw.

Het vervolg moge duidelijk zijn. Nadat het eerste huis goed en wel gesloopt was, had een deel van de feestgangers, inmiddels aardig beschonken en misschien nog wel meer ook, de smaak te pakken en begonnen ze aan het volgende huis. Om zo de hele straat af te struinen. Totdat ze bij het nog bewoonde deel aankwamen. Maar dat weerhield de groep er niet van om plunderend verder te trekken.

„Mag ik mijn huisnummer misschien terug”, was dan waarschijnlijk ook niet het meest verstandige dat één van de anti-krakers aan het plunderende rapaille kon vragen. Vanaf dat moment had de wil om huizen te slopen, plaats gemaakt voor de drang om mensen te slopen. En in het bijzonder dit ene specifieke gevalletje.

Uiteindelijk moest de politie er tot twee keer toe aan te pas komen om verdere escalatie te voorkomen.

Homo Congrediens – za 4 okt. 2008

Het DWARS-congres kwam bijeen in het met ontruiming bedreigde kraakpand De Illusie in hartje Den Haag. Op zo’n ideologisch verantwoorde locatie heeft het steeds gematigder wordende DWARS al lang niet meer vergaderd.

Het thema van dit congres, waarbij ik mezelf opnieuw heb opgeworpen als notulist, was ‘dogma’s’. En in de discussie die die avond rond dat thema werd gevoerd, werd onder andere het onderwerp kernenergie opgevoerd.

Nu dacht ik altijd vier redenen te hebben om tegen Kernenergie te zijn. Er is geen oplossing voor het afvalprobleem, de beschikbare voorraad makkelijk winbare uranium is beperkt – waar nog bij komt dat de delving van uranium vaak enorme landschapsvernietiging met zich meebreng – , bij kernenergie komt, over de hele keten berekend, vrijwel net zo veel Koolstofdioxide vrij als bij conventionele electriciteitscentrales en, hoewel de veiligheid van kerncentrales is verbeterd, als het mis gaat zijn we ook meteen zwaar de lul.

Nu wist de voorstander van Kernenergie mij te vertellen dat de CO2-uitstoot van een kerncentrale aanmerkelijk lager is dan bij conventioene centrales, ook als je het winnen van uranium meeweegt. Toegegeven, ik heb me nooit erg verdiept in kernenergie, maar ik was daar toch wel enigszins door verrast. En hoewel ik niet zomaar klakkeloos dingen van andere aanneem, ga ik zelf toch nog maar eens onderzoeken hoe die cijfers nu precies in elkaar steken.

Waarmee ik trouwens alleen maar wilde illustreren dat ik niet dogmatisch tegen kernenergie ben, maar alleen om praktische redenen. In het onwaarschijnlijke geval dat we die andere drie bezwaren ook nog kunnen oplossen, ben ik straks misschien gewoon voor. Op praktische gronden.

Homo Feriatus – vr 3 okt 2008

snoep

Elk jaar als het weer suikerfeest is, hoor je ergens wel iemand roepen dat het tijd wordt om daar een nationale feestdag van te maken. Desnoods in ruil voor tweede Pinksterdag.

Dat lijkt een sympathiek voorstel. Maar wat mij betreft doen we dat dus niet. Niet omdat ik Pinksteren zo graag in ere wil houden, maar omdat ik denk dat het invoeren van weer nieuwe, op religie gebaseerde feestdagen, onderhand maar eens afgelopen moet zijn.

En als de Islam al een eigen feestdag moet krijgen, kun je andere religies niet achterstellen. Er is volgens mij geen enkele reden om Jom Kipoer of Chanoeka bijvoorbeeld niet tot officiële nationale feestdag te benoemen. Voor een land met een joods-christelijke cultuur hebben we namelijk maar opvallend weinig joodse feestdagen op de nationale kalender staan. En als je daar eenmaal aan gaat beginnen, blijkt al snel dat er niet genoeg Pinksterdagen zijn om in te ruilen.

Wat mij betreft worden, op nieuwjaar en, vooruit dan maar, Koninginnedag na alle officiële nationale feestdagen afgeschaft. Mensen krijgen daarvoor een pakket vrije dagen dat ze naar eigen believen mogen inzetten. Om religieuze minderheden te beschermen krijgen zij het afdwingbare recht om op voor hun sacrale dagen vrij te nemen van hun werk, dat niet door de werkgever in te perken is. Behalve dan voor beroepen als politieagent, brandweerman en ziekenhuispersoneel, waarbij altijd een minimale bezetting zal moeten draaien.

Sommigen zullen zeggen dat daarmee de sociale samenhang onder druk komt te staan. Die denken dat de samenleving behoefte heeft aan collectieve rustmomenten. Die mensen zijn een beetje raar in hun hoofd. De samenleving is geen uniform geheel en het zal de ene helft van de samenleving werkelijk een worst zijn wanneer de andere helft van de samenleving een collectieve vrije dag heeft.

Jammer voor de Islamieten. Ik gun ze hun vrije dag van harte. Zolang ik maar gewoon mag werken. En trouwens, in het kader van de bestrijding van het overgewicht, zouden ze het suikerfeest eigenlijk niet gewoon moeten verbieden?

Homo Deterrens – do 2 okt. 2008

regen

Het regent, alweer. Terwijl het buiten langzaam begint te schemeren, loop ik in de richting van mijn trein. Het is de laatste keer dat ik het daglicht zal aanschouwen. Lang voordat ik in Breda zal arriveren heeft de duisternis het laatste straaltje licht al opgegeten.

Het licht in de coupé van de oude, maar comfortabele ICK’s werkt niet. Nog even lukt het om in het laatste licht van buiten nog een stuk krant te lezen. Als niet veel later nog slechts de staccato flitsen van de voorbijgereden straatverlichting de krant nog verlicht, leg ik deze noodgedwongen naast me neer.

De reis lijkt eindeloos te duren. Eerst staat de trein stil voorbij Schiedam, later nog met dichte deuren in Rotterdam. Twee onverlaten hebben een brandblusser leeg gespoten en de spoorwegpolitie wil eerst de daders bij de kladden grijpen.

De klok tikt verder in het niets, totdat de trein ineens weer verder rijdt. De blauwe vonken spatten van de bovenleiding. Zinloos. Niemand die ze ziet. Tijdens hun kortstondige bestaan heb alleen ik hun schijnsel kunnen aanschouwen. Het enige bewijs van hun bestaan.

De regen tikt verder op het dak van de coupé. Steeds harder, steeds indringender. Ik ben alleen in de coupé. Nog één keer werk ik een blik naar buiten. Als de trein opnieuw krakend tot stilstand komt, kom ik tot het besef: het wordt nooit meer licht.

Homo Deficiens – wo 1 okt. 2008

mist

Ik herinner me een scene uit de serie 21 Jumpstreet waarin Johnny Depp infiltreert bij een groep randjongeren. Zittend op een bank in het park, of misschien aan een haven, de exacte details ontbreken na al die jaren, bedenken ze hoe ze het liefst hadden geheten. ‘Tober’, antwoordt Depp. ‘Omdat oktober een deprimerende maand is waarin de bladeren van de bomen vallen’.

Ik heb een op zijn minst ambivalente houding tegenover oktober. September biedt nog enige hoop op een mooie nazomer. In oktober is alle hoop vervlogen. Het wordt nooit meer zomer. Soms, misschien, houdt oktober je even voor de gek. Maar zelfs als er al een zonnige dag is, en het lijkt er voorlopig niet op, dan wordt het ‘s avonds al weer bitterkoud. Oktober steekt de draak met ons.

November is daar ten minste duidelijk over. November pretendeert niet te zijn wat het toch niet is. November is eerlijk: de voorbode van de winter. Oktober niet. Oktober neemt een loopje met ons. Herinnert ons soms even aan de mooie tijd achter ons, maar maakt zijn belofte nooit waar.

Oktober is de maand waarbij ik vroeger nog wel eens in mijn herfstdipje terecht kwam. Daar heb ik de laatste jaren niet echt last meer van. Maar helemaal goed zal het nooit komen tussen mij en oktober. Daarvoor is er in het verleden al te veel misgegaan tussen ons.

Homo Extimescens – di 30 sept. 2008

regen

Het regende toen ik iets na half negen het kamergebouw uitliep op weg naar het station. Korte, hevige rukwinden bliezen af en aan. Buiten was het al aardig donker. Het afzetlint bij het ministerie van binnenlandse zaken klapperde hard mee in de wind.

De kamer had zojuist uren over de kredietcrisis gepraat die over de wereld trekt. Over Fortis, de bank die op omvallen stond. Het leek alsof de natuur zijn uiterste best deed om met een laatste zuchtje wind het financiële imperium te doen laten instorten.

Tijdens de tien minuten durende wandeling liet Den Haag zijn meest desolate kant zien. Als ik in het eind der tijden had geloofd, had dit het moeten zijn. Zelfs op het station was het uitgesproken rustig. Slechts enkele mensen dwaalden als schimmen over de gebroken tegels van het treinstation.

Crisis? Er is helemaal geen crisis. Toen ik, een uur later, aankwam in Breda was er geen wind te herkennen. Uit de pinautomaat van Fortis op het stationsplein kwam gewoon een briefje van vijftig. Met een scheurtje erin. Zou de financiële wereld dan toch tot in zijn voegen kraken?

Homo Lepidus – ma 29 sept. 2008

Breda Barst 2007 - foto: Jaap van Kemenade
Breda Barst 2007 - foto: Jaap van Kemenade

Ik kon de familiedag maar voor de helft kunnen meemaken. Tegen het eind van de middag pakte ik de trein naar Breda om bij de vrijwilligersbarbecue van Breda Barst te kunnen zijn.

Breda Barst wordt na dertien jaar nog steeds gedragen door vrijwilligers. En aangezien feestjes een elementair recht van vrijwilligers zijn, worden zij een week of wat na het festival bedankt met een avondje onbeperkt zuipen. Voor de gelegenheid had ik me omringd met een fraai gezelschap blonde jongens met wie ik een week eerder een bardienst draaide. Niets menselijks is mij vreemd.

Hier werden, naar mate de alcohol meer vloeide, de meest wilde plannen bedacht. Breda zou behoefte hebben aan een semi-kunstzinnig collectief dat eens in de zoveel tijd een happening creëert in de stad. Zo’n flashmob-achtig gebeurden dat er voor bedoeld is de maatschappij een spiegel voor te houden. Of eigenlijk vooral om gelegitimeerd lol te kunnen hebben. Tal van ideeën rolden over tafel, het ene nog waanzinniger dan het andere. Ideeën die ik niet kan opnoemen omdat het ofwel het verrassingselement zou wegnemen ofwel omdat ik ze simpelweg al weer vergeten ben.

En dus werden adressen uitgewisseld, opdat we binnenkort zo’n actie op touw zouden zetten. Vaak, echter, strandden dat soort plannetjes al voor ze goed en wel uitgedacht zijn. Met als bijkomend voordeel dat we de lol van de voorbereiding al wel gehad hebben, maar we de praktische zorg van de uitvoering gewoon kunnen laten voor wat die is.

Vrolijkheid is een zijnstoestand.

Homo Cenans – zo 28 sept. 2008

Het was familiedag. Na de, wegens een in slechte gezondheid verkerende oma, afgelaste editie van vorig jaar waren de verwachtingen hoog gespannen.

En dus deden we, nadat we ‘s ochtends eerst naar een exotische dierentuin in Tilburg waren geweest, onszelf tussen de middag tegoed aan een Brabantse koffietafel waarbij ik mijn vagetarische principes even opzij zette vanwege het feit dat er zure zult op tafel stond die 1) ik hartstikke ontzettend niet te versmaden vind en 2) anders toch weggegooid zou worden omdat niemand vandaag de dag nog zelfs naar deze oud-Nederlandsce delicatesse durft te wijzen. De enkele oudere mijn familie die zult nog wel te pruimen vindt, mag omwille van zijn cholesterolgehalte waarschijnlijk niet eens naar het grijze goedje kijken.

Het eten van zult is een genoegen om twee redenen. Allereerst voel je bij elke hap die je doorslikt je aderen dichtslibben. Iets dat dermate ongezond is, kan niet anders dan lekker zijn. Zult past dan ook in het rijtje roken, drinken, onveilige seks en chocola. De tweede reden is dat het kostelijk is om de onsmakelijke gezichten van mijn nichtjes te zin die afkeurend kijken hoe ik de ene na de andere boterham met zult naar binnen werk. Volgens mij stond er in de Bijbel ook nog zoiets als dat gij andermans zult niet begeert.

Plots bestond mijn familie uit vrome katholieken.