Homo Consternans – vr 17 okt. 2008

Ahmed Aboutaleb
Ahmed Aboutaleb

„Als Aboutaleb Burgemeester van Rotterdam kan worden, dan moet jij toch ook wel premier kunnen worden.” Kennelijk is het zo’n godswonder dat een Marokkaan burgemeester kan worden dat mensen denken dat nu werkelijk alles kan.

Het doet me een beetje denken aan een interview dat ik ooit afgegeven heb toen ik net benoemd was tot raadslid. Met mijn komst in de fractie bestond het GroenLinkse smaldeel in de gemeenteraad ineens uit drie mannen. ‘Geen enkele vrouw in de raad voor GroenLinks, kan dat eigenlijk wel?’, beet een journalist me toe. Even keek ik omhoog, vervolgens haalde ik diep adem.

„Ja, dat zullen we nog wel te horen krijgen van de andere partijen. Maar ja, GroenLinks heeft tot nu toe ook nooit een homo in de raad gehad. Wat dat betreft had ik misschien beter een lesbische negerin met een meervoudige handicap kunnen zijn, maar helaas.”

Mijn eerste politiek incorrecte opmerking was een feit.

Homo Recordans – do 16 okt. 2008

foto-ophaalbonnetje

Cola en peuken. Het deed me denken aan de proefwerkweken. Of beter, eigenlijk de schoolonderzoeken die we hadden in het vijfde jaar van de Havo. Het leren ging me vrij makkelijk af, dus zocht ik mijn uitdaging in het helpen van mensen die aanmerkelijk minder goed waren in vakken als economie, wiskunde en natuurkunde.

Het waren leuke en vaak late avonden, die me niet alleen de waardering van enkele docenten opleverde, maar me vooral mateloos populair maakten bij een aantal van de meest populaire klasgenoten die, niet geheel toevallig, ook diegenen waren met de slechtere cijfers. Koen was er eentje van, blonde gast, rookte ongeveer een pakje per dag. Er hing nogal wat vanaf voor hem, en dus behandelden we, gedrogeerd door liters koffie en meerdere pakjes peuken, op mijn slaapkamer de zoveelste formule van Friedman of Keynes.

De planten op mijn kamer hadden het op die avonden meestal het zwaarst te verduren. Bij gebrek aan een asbak – ik weet overigens echt niet waarom ik die niet had – verdwenen de peuken in de potgrond van dan wel de moederplant, dan wel de clivia op mijn kamer. De Clivia heeft het tot op de dag van vandaag overleefd. De moederplant viel een minder gelukkig lot ten deel.

Soms vraag je je af wat er van mensen terecht is gekomen. Of het zin heeft gehad. Ooit had zo’n vraag nog iets romantisch, waarbij je mijmerend boven een doos met vergeelde foto’s fantaseerde over hoe het al die klasgenoten is vergaan. Maar die tijd is voorbij. Binnen drie seconden wist ik dat Koen computerprogrammeur is geworden en waarschijnlijk zo’n vijf minuten fietsen van mij vandaan woont.

Homo Redigens – wo 15 okt. 2008

pizza

Al enige tijd werk ik een aantal dagen per week bij het Wetenschappelijk Bureau van GroenLinks aan een project over ontwikkelingsamenwerking. Dat project moet onder meer leiden tot een pamflet.

Nu de deadline begint te naderen, hebben Bart, de directeur van het Wetenschappelijk Bureau, en ik een aantal dagen uitgetrokken om tot een redactioneel uitgwerkte tekst te komen. Lange sessies met veel koffie en sigaretten en een pizza met een glas cola erbij als avondmaaltijd.

Ik realiseerde me plots dat het jaren geleden moet zijn geweest dat ik voor het laatst cola had gedronken. Een middelbare schoolgevoel maakte zich van me meester.

Homo Inops – di 14 okt. 2008

Afwasmasjien

Toen ik enkele jaren geleden een afwasmachine in bruikleen kreeg, had ik het al vermoed. Dergelijke luxe-producten werken meer dan verslavend.

Toen het apparaat na enkele jaren trouwe dienst terug moest naar de eigenaars, kwam het toevallig zo uit dat een collega een wasmachine in de aanbieding had in ruil voor een kleine bijdrage aan de studiekosten van zijn kinderen. Een aanbod waar ik graag op in ging.

Vorige week ging het fout. Ik had, voor het slapen gaan, de afwasmachine aan het werk gezet, maar was vergeten de waterkraan open te zetten. Het arme apparaat heeft de hele nacht tevergeefs water proberen op te pompen en gaf uiteindelijk de moed maar op. Definitief.

De volgende morgen rook mijn keuken naar verbrande weerstandjes en was mijn vaat nog steeds niet gedaan. Het apparaat was reddeloos verloren.

Om mijn humeur enigszins op te vrolijken, leek het me een goed idee om maar eens flink wat geld te verbrassen. Voor een nieuwe afwasmachine bijvoorbeeld.

Homo Caliginosus – ma 13 okt. 2008

nacht

Het was natuurlijk mijn eigen schuld. Had ik maar niet met de eerste trein naar Den Haag willen gaan. De duisternis omarmde me in haar volle kilte.

De vroege ochtend heeft iets mysterieus. In de zomer is de vroege ochtend een magisch moment, alsof elke dag begint met een korte lente. De oranje-gele zonnestralen die op de vroege ochtend de slaapkamer binnenschijnen, kloppen vrolijk op de oogleden. „Wakker worden, ik ben een nieuwe dag”.

De nakende winter heeft de ochtend ontdaan van al haar schoonheid. Magisch is het nog steeds, de straatlantaarns, de lichten van de spoorweg, hemelsbreed zo’n vijftig meter van mijn slaapkamer. Maar het licht is nep. De zon laat zich pas halverwege de ochtend een beetje zien. Als er ten minste geen wolkendek is, dat haar tegenhoudt.

En zo glijdt de mensheid langzaam de winter in. In een laatste poging de dorre, sombere wereld nog even buiten te sluiten, rol ik me op onder het dekbed. Maar de wekker zoemt onvermurwbaar.  De ochtend is nacht gebleven. En hij wil van geen wijken weten.

Homo Negans – zo 12 okt. 2008

Great Depression

De kredietcrisis beheerst ook de lokale politiek. De afgelopen week werd er in de commissies Mens & Maatschappij en Onderwijs & Economie al uitgebreid over de dreigende crisis gesproken.

Het leuke van een economische recessie is dat telkens wanneer iemand het woord ‘crisis’  in de mond neemt, de AEX-index weer een paar tiende procentpunt omlaag gaat. Zolang iedereen maar denkt dat het crisis is, dan komt deze vanzelf. Eigenlijk zouden politici en economen dus het beste maar hun kond kunnen houden.

Nu is het snoeren van monden niet echt een optie. Maar in Breda leek het andere uiterste aan de hand. Want bij de begrotingsbehandeling in de commissies leek het er bijna op alsof de gemeente Breda in zijn eentje de crisis kon keren. Hoogmoedswaanzin, als je het mij vraagt. De gemeente gaat over stoeptegels en lantaarnpalen, en zelfs dat kunnen ze niet zonder tussenkomst van aannemersbedrijven. In het beste geval beschermt de gemeenteraad een natuurgebied, plant ze een woonwijkje of doet iets aan de lokale veiligheid. Maar een mondiale crisis afwenden, dat lijkt me meer het werk van de betere halfgoden.

Wat niet onverlet laat dat ikzelf toch mijn maximale bijdrage lever aan het afwenden van de crisis. Ik laat mijn spaarcentjes netjes bij de Rabobank staan en ga niet op jacht naar de hoogste en tevens snelst verdampende rendementen. En voor het overige blijf ik vooral consumeren. De beste remedie tegen een financiële crisis is deze glashard ontkennen. High Brazil is not sinking.

Homo Iuvenalis – za 11 okt. 2008

Casper becomes a Teenager - Rabies 94
Casper becomes a Teenager - Rabies '94

Mijn identiteitscrisis is voorbij. Ik hoef niet eeuwig te blijven liegen over mijn leeftijd. Ik ben helemaal niet de enige: ik behoor tot de threenagers.

Threenagers zijn dertigers, zo leest het bericht, die het luiers verschonen nog even uitstellen (in mijn geval afstellen), die geen zin hebben in hypotheken en andere langdurige commitments. Threenagers gaan graag stappen en, aldus MTV, kopieren heel sterk de keuzes van tieners qua merken, kleding en technologische snufjes. Ik moest gelijk aan mijn All Stars denken en al die teleurstellende momenten dat dat ene modelletje weer net niet in mijn maat leverbaar was.

Oké, met die snufjes valt het dan wel mee. Ik mag dan misschien wel tienergedrag kopiëren, maar als tiener was ik ook niet bepaald een early adapter. En een duidelijk pluspunt: in tegenstelling tot de periode dat ik teenager was kan het me tegenwoordig wel schelen hoe ik eruit zie. Eigenlijk ben ik dus pas net aan mijn puberjaren begonnen.

Volgens het onderzoek duurt deze gouden jeugd ongeveer tot je vierendertigste. Dat kan dus bij mij nog hartstikke lang duren. Ik ben namelijk al jaren 29.

Homo Intus Foras – vr 10 okt. 2008

Jaarlijks houdt Verdieping K, het tot voorkort ook door Jaap bewoonde studentenhuis, een huisfeest. Ik heb daar een beetje een imago hoog te houden als één van de best geklede mensen. Het thema bood dit jaar echter weinig houvast.

Na een gruwelijk grote indianentooi bij het thema ‘Wild Wild K’, een soldatenuniform bij het thema ‘K-boem’, geheel blauw gebody-paint voor het thema ‘Hemelsblauw’ en stijlvol als piraat inclusief een kaasschaaf in plaats van een haak voor het thema ‘Piraatje Plaatje en de vloek van de K-schaaf, zat ik met mijn handen in het haar bij het thema ‘Kriss Kross’.

Ik zat er nog even over te denken een houten kruis voor mezelf te timmeren en dan als Christ’s cross, maar tussen idee en uitvoering zaten tijdgebrek in de weg, en praktische bezwaren. Dus uiteindelijk bleef er niet veel meer over dan het aantrekken van een capuchontrui en het opdoen van een zonnebril.

Want om nu je broek achterstevoren aan te doen, dat zit echt voor geen meter.

Homo Ambitiosus – do 9 okt. 2008

Campagnebus

Een toepasselijke naam eigenlijk, Icesave. Het Nederlandse spaargeld smelt als sneeuw voor de zon. Ik geloof niet dat er veel GroenLinksers zijn die hun geld op de IJslandse bank hadden staan. De brainstormbijeenkomst over de Europese verkiezingscampagne was in ieder geval een vrolijke bijeenkomst.

Ik moet eerlijk zeggen, ik heb wel weer zin in een verkiezingscampagne. Het politieke handwerk is leuk, maar de meest enerverende momenten maak je toch altijd weer mee wanneer je op campagne bent. Vermoeiend, maar ook vreselijk leuk. En eerlijk is eerlijk, ik wordt waarschijnlijk ook wel een beetje geïnspireerd door de verkiezingsstrijd in de Verenigde Staten.

In 2006 crossten we met het campagneteam van GroenLinks door heel Nederland. Als het aan mij ligt doen we dat dit jaar weer, maar dan door heel Europa. Een dagje Berlijn, Madrid, Rome, Praag, Wenen en Boedapest. Maar dat zal er wel niet in zitten. Bij de Europese verkiezingen mag je helaas nog steeds enkel op een partij uit je eigen land stemmen. Vreemd eigenlijk.

Wel aardig is dat Nederland straks in 2009 het spits mag afbijten. Daar vallen ze op 4 juni, precies 7 maanden nadat Barack Obama tot president van de Verenigde Staten is verkozen. Althans, dat hoop ik dan maar.

Homo ambitiosus – wo 8 okt. 2008

Factor C

Na een hemeltergend slecht debat over de nieuwe cultuurvisie in April werd de wethouder van cultuur teruggestuurd met de mededeling dat hij maar een andere nota moest gaan schrijven. En dus lag er vandaag een nieuwe nota voor, ‘Factor C’ genaamd.

Het waren in het voorjaar vooral de coalitiegenoten PvdA en CDA die de wethouder gebrek aan lef en ambitie verweten. Een partij als D’66 was juist tamelijk positief. Maar kennelijk was de nota allemaal wat te droog en moest het allemaal wat smeuïger opgeschreven worden en dat heeft de wethouder dus maar gedaan.

De grap is, eigenlijk was het helemaal geen nieuwe nota. Want ook al sprak iedereen nu dolenthousiaste woorden over de nu voorliggende nota, vergeleken met de April-versie was er beleidsmatig allemaal niet zoveel veranderd. Maar een wat geliktere vormgeving, kortere teksten en wat populairdere woorden kunnen bij politici kennelijk nogal veel verschil maken.

Ongeschonden rolde de nieuwe nota door de commissie, met hooguit hier en daar een kritische kanttekening. Onder andere over het geld dat gereserveerd werd voor een nieuw internationaal filmfestival. Want was dan nu allemaal niet een beetje te vooruitstrevend? Ja, hoor ’s even. Wie verweet de wethouder de vorige keer nu juist gebrek aan lef en ambitie.

Rare jongens, die politici.