Homo Fruniscens – zo 17 aug. 2008

Festivalterrein

Het was kwart voor zeven toen de wekker ging. Het mocht dan weliswaar de dag des heren zijn, voor mij was het gewoon een werkdag. Vervelend, zou je zeggen.

In het kader van Lowlands University had Stichting Natuur en Milieu een lezing georganiseerd van econoom Arnold Heertje. Ik moest daar bij zijn om later een berichtje over te kunnen schrijven. Heel vervelend.

Dat ik gewoon langs de rij kon lopen en backstage ontvangen werd met een kop verse koffie was natuurlijk al helemaal vervelend.

En dat ik om één uur ‘s middags, nadat de lezing was afgelopen, nog uren lang vrolijk over het terrein kon slenteren, was ronduit irritant

Homo Somnians – za 16 aug. 2008

vloeistofprojectie

Ik weet niet meer precies of we nu aankwamen, of al weer vertrokken, toen de hele groep, met de fiets in de hand, elkaar welgemeend begroette of omhelsde.

Wat ik nog wel weet, is dat het enorm gezellig was. Iedereen was er, vrienden, liefdes en scharrels. Een soort reünie eigenlijk. Of de receptie na een begrafenis, maar dan zonder dode. Of een ‘In de Hoofdrol’, maar dan zonder Mies Bouwman.

Ik raakte net in gesprek met een oude bekende toen onze hernieuwde ontmoeting werd ruw verstoord door de telefoon. Jaap, of ik de laptop mee wilde nemen. Langzaam veranderde de bosrijke omgeving en drong de wrede werkelijkheid tot me door. Het was bijna half tien, ik had me verslapen en moest binnen enkele minuten bij Joris zijn. En ik was zojuist hardhandig uit een droom gerukt, die misschien wel tot de meest heerlijke en rustgevende van de afgelopen maanden behoorde.

Homo Minans – do 14 aug. 2008

Voorpagina Telegraaf

De krant van zwakker Nederland deed vandaag ook weer een Duyvendakje. Deze keer over de publicatie in het linkse actieblad Bluf! van juli ’85 van de adressen en telefoonnummers van zes ambtenaren van het directoraat elektriciteit en kernenergie van het ministerie van Economische Zaken.

Enerzijds oud nieuws. Immers, wie de moeite neemt om naar het Instituut voor Sociale Geschiedenis te gaan, kan de 312 nummers van het blad gewoon inzien. En ongetwijfeld staan daar nog genoeg andere leuke dingen in die men in de krant kan zetten. Een ‘ludieke’ oproep om de paus neer te schieten bijvoorbeeld.

Goed, oud nieuws dus, ware het niet dat uit een onderzoek van Clingendael (blz. 413) nu duidelijk is geworden dat na aanleiding van de publicatie ook daadwerkelijk mensen zijn geweest die gehoor hebben gegeven aan de oproep ‘Verstoor de rust van deze onruststokers’.

Waar de inbraak op het ministerie een geweldloze actie was, is bovenstaande oproep dat allerminst. En daar waar de inbraak bij het ministerie, gezien het tijdsgewricht, de jeugdige onbezonnenheid, het geweldsloze aspect en het doel – onterecht door de minister achtergehouden informatie openbaar te maken – met enige moeite misschien nog te vergoelijken valt, schijnt deze actie toch alweer een veel schimmiger licht op het actieverleden van Duyvendak.

De beerput is open en als er vanmiddag inderdaad nog iemand naar het Instituut voor Sociale Geschiedenis gaat, zal dat de komende weken niet minder worden. En dan rijst zo langzamerhand de vraag of de positie van Duyvendak nog houdbaar blijft.

Los van de vraag wat een Kamerlid nu allemaal wel en niet op zijn kerfstok mag hebben, heeft Duyvendak politiek veel krediet verloren bij collega-kamerleden en een deel van de achterban. Daarmee is hij politiek zijn belangrijkste wapen kwijt. Of, om maar een lekker incorrecte vergelijking te maken: wat is een inbreker zonder breekijzer? En dan wordt het zo langzaamaan misschien tijd om de vraag te stellen.

Homo Ludens – wo 13 aug. 2008

Dok19 - foto's Edwin Wiekens/het fotoburo
Dok19 - foto Edwin Wiekens/het fotoburo

Niemand kan beweren dat het geen gezellige avond was. Instant plezier. Aanlengen met bier en een beetje op smaak brengen met peuken en muziek.

Het begon met een flinke plensbui van tien minuten. Dankzij de buienradar wist ik dat het verstandig was om nog even tien minuten thuis te blijven. De rest van de avond zou het droog blijven, en dat bleek ook zo.

Bij Dok19 was het wederom een weerzien van oude vrienden en bekenden. En terwijl het brandbier kwistig rondgedeeld werd en de klok langzaam maar zeker in de richting van de twee kroop, werd de zin om de avond af te sluiten steeds kleiner en kleiner. Totdat zij helemaal weg was.

En aldus werd de troefkaart ‘biertje op de Ceresstraat’ maar weer eens uit de kast getrokken. Vijf mensen op drie fietsen, leeftijd variërend van 20 tot 45. Jointje erbij en doorhalen tot de volgende ochtend.

Toen de gitaar er ook nog bij gepakt werd en het repertoire van Guus Meeuwis werd aangehaald, wisten we het zeker. Intellectueel laagwaardig amusement is ook amusement.

Eventjes dan. Na deze korte escapade gingen we weer gewoon over op de langspeelplaten van Sigur Rós, Tom Waits en Melanie.

Homo Percutiens – di 12 aug. 2008

„Boem!”, galmde de harde klap luttele minuten na ons vertrek door de coupé. En vervolgens een ratelend „kletter, kletter, kletter”. De trein kwam tot stilstand. Voor het eerst was het volkomen stil in de stilte-coupé.

Nuchter pakte ik mijn telefoon om collega Patrick te bellen. „Ik ga negen uur niet halen”, meldde ik hem. „Mijn trein heeft zojuist een auto aangereden, dus het kan nog wel even duren.” Ik hing op, wendde me weer tot mijn scherm en accentueerde de stilte met het rustgevende getik van mijn toetsenbord.

Soit, het is misschien een beetje ongevoelig, maar nog altijd te verkiezen boven het hysterische gedrag van de vrouw aan de overzijde van het gangpad die, nadat mijn aanvankelijke inschatting door de omroepende conducteur werd bevestigd, het hele avontuur per telefoon uit de doeken trachtte te doen aan iemand die ze hopelijk kende en dat vergezeld liet gaan van snikbuien, proestgeluiden en ander huishoudbeursgedrag. Dat heb ik weer, Eline Veere in mijn stilte-coupé

Naderhand wist de conducteur ons nog te melden dat de auto die het slachtoffer was geworden van de tamelijk oneerlijke demonstratie van de derde wet van Newton vervolgens ook nog door een tegemoetkomende trein was geraakt. Wonder boven wonder was de bestuurder nog in leven, zij het in tamelijk kritieke toestand. Wat de conducteur ons niet wist te vertellen is hoeveel vertraging de goede man ons in zijn onoplettendheid had bezorgd.

Ik zou de ongelukkige graag de schuld geven van het gegeven dat de door mijn energieslurpende UMTS-verbinding zwak geworden batterrij-aangedreven schootcomputer, een NRC Handelsblad en het volledige arsenaal aan gratis kranten allen onvoldoende waren om me de daaropvolgende uren voldoende intellectuele afleiding te bieden, maar de bestuurder is uiteraard al meer dan genoeg gestraft. Iets dat de autist in mij overigens met klem probeert te ontkennen.

Homo Diffidens – ma 11 aug. 2008

The Matrix

Ik doe nog even een Duyvendakje. Dat naar aanleiding van de opinie van Meindert Fennema, vandaag in de Volkskrant, waarin hij stelt dat Duyvendak geen echte democraat is, maar deze instrumenteel beschouwt. Hij is democraat omdat hij daarmee meer kan bereiken voor het klimaat dan als activist.

„Duyvendak zegt zijn illegale acties weliswaar te betreuren, maar alleen maar omdat gewelddadige en illegale acties de mensen in het land van de milieubeweging vervreemden. De implicatie van deze redenering  is dat hij gewelddadige acties niet zou afwijzen als ze wél effectief zouden zijn”, schrijft historirus Fennema. „Politieke radicalen hebben een sterke neiging de wereld in te delen in Goed en Kwaad. Zelf zijn zij natuurlijk voor Het Goede en zij leveren een strijd, liefst op leven en dood, tegen het Kwaad”, vervolgt hij.

Het zou een aardige verklaring zijn voor de achteloosheid waarmee Duyvendak ons allen uitnodigde voor zijn boekpresentatie. Duyvendak als nobele eenling in een boze wereld waarin corrupte bestuurders in achterkamertjes snode plannen smeden om kerncentrales te bouwen in de achtertuin van achteloze burgers. De eenzame vigilante, dag en nacht klaar om de wereld te redden van haar doemende ondergang.

Nu zou Hollywood wel raad weten met zo’n scenario. Sterker nog, de stapel films over nobele helden die, vaker buiten dan binnen de grenzen van de wet veiligheid van de onschuldige burger probeert te beschermen, is enorm. En doorgaans is de overheid in zo’n scenario nu niet bepaald ‘the good guy’. Neem The Matrix bijvoorbeeld.

Nu leent de Amerikaanse cultuur zich wellicht wat beter voor dergelijke verhalen dan de Nederlandse. Amerikanen hebben van oudsher een op zijn best ambivalente houding ten opzichte van de overheid. De overheid is een gevaarlijke entiteit met veel te veel macht en de onhebbelijke eigenschap om zich te bemoeien met het leven van mensen. De overheid, die wantrouw je, democratie of niet.

Op zich is er ook best een reden om de overheid niet te vertrouwen. Zo toonden de gestolen documenten in 1985 aan dat er geheime plannen waren om kerncentrales te bouwen. En onlangs, toen Wilders en Balkenende met elkaar in conflict kwamen over de vraag of Wilders nu wel of niet was gevraagd zijn film aan te passen, bleek dat een opvallend groot deel van de bevolking Wilders meer vertrouwde dan de overheid. Mijzelf incluis, overigens.

Dat het staatsrechterlijke dogma wil dat de regering altijd de waarheid spreekt, wil natuurlijk niet zeggen dat het ook daadwerkelijk zo is. Die regel bestaat alleen maar omdat zonder zo’n uitgangspunten de parlementaire democratie niet werkt. Hoe nu het beste zo’n regel, zo’n democratische wet, te handhaven? Strikt genomen door af en toe zo’n document in de openbaarheid te brengen en te kijken of je door de minister juist bent geïnformeerd. De vraag is alleen of je als toekomstig Kamerlid nu de meest aangewezen persoon bent om zoiets te doen.

Om het wat concreter te maken: wat mij betreft hoeft er morgen niet bij Defensie ingebroken te worden om het Irak-dossier te ontvreemden. Maar als een ambtenaar het nu toevallig zou lekken, heb ik daar helemaal geen moeite mee.

Homo Visitatus – zo 10 aug. 2008

teller

De onthulling van Duyvendak over zijn betrokkenheid bij de inbraak bij het Ministerie van Economische Zaken, dankzij de nogal onhandige flaptekst op de achterkant van het boek, zal de verkoopcijfers goed doen. De hele affaire is ook goed voor de bezoekerscijfers van de diverse weblogs.

Nu iedereen in de glogosfeer van zo’n beetje elke denkbare invalshoek zijn of haar analyse en mening over de zaak heeft gegeven, zijn nu de bezoekerscijfers aan de orde. Ongetwijfeld heeft de affaire Duyvendak voor velen weer een record gebroken. Voor zover ik kan nagaan was het in mijn geval het hoogste aantal bezoekers sinds 28 augustus 2007, toen ik in een actieve bloggersbui zo’n vijf verhalen op één dag publiceerde. Eén van die vele inhaalacties die kennelijk extra verkeer opleverde.

Het absolute record is nog steeds ten tijde van de ontknoping van de affaire Pormes, toen de teller op 660 bleef steken. Niet dat iedereen overigens erg gecharmeerd was van mijn publicaties, al was het maar omdat ik, toentertijd nog lid van het algemeen bestuur van GroenLinks, op mijn blog speculeerde over het aftreden van het gehele bestuur. Spekkies voor de bekkies van de media. Maar hoe vleiend het ook is om gelezen te worden, liever heb ik geen affaires.

Al die bloggers kunnen nog wel eens onhandig zijn als de partij een communicatiestrategie probeert uit te rollen om de publicitaire schade te beperken. Aan de andere kant, is het nu juist niet het gebrek aan strategie die het beeld heeft opgeroepen van een Kamerlid dat trots is op zijn verleden als lid van het inbrekersgilde?

Homo Honestans – za 9 aug. 2008

drank

Studentenfeestjes? Cocktails? Zonder mij? Tuurlijk niet.

En dus besloot ik rond een uurtje of negen toch nog maar even de trein naar Delft te pakken. Het voormalige studentenhuis van Jaap had hun jaarlijkse cocktailfeestje en ik had mijn stoute schoenen aangetrokken en besloot mezelf maar eens uit te nodigen.

Gewapend met een flesje absynthe, wist ik me verzekerd van een entreekaartje. En aangezien kennelijk niemand gedacht had aan deze eerste drank van het alfabet, was het een welkome aanvulling op de mix-tafel. Niets maakt je meer populair dan een goed gekozen fles drank.

Nu is het nadeel van zoete drankjes dat je niet zo snel in de gaten hebt dat je dronken aan het worden bent. Aan de andere kant, is dat niet het ultieme doel van een cocktailfeestje. Rokend en drinkend tartten we het noodlot en liepen we met open ogen onze opdoemende delirium tegemoet.

Ik geloof dat het een uurtje of vijf ‘s ochtends was toen het nachtnet me, in slaap gewiegd, afleverde in Breda. Met een korter koppie. Enkele uren eerder had iemand bedacht dat mijn hanekam hem niet aanstond. Gewillig liet ik met een botte schaar mijn kapsel kortwieken.

Dronkenschap, zoiets dient men vol overgave te ondergaan.

Homo Desertus – vr 8 aug. 2008

regendruppels

De vrijdag is een rare dag op het partijbureau. Aangezien parttime werken bij GroenLinks de norm is, is er op vrijdag altijd maar een klein deel van de collegae aanwezig.

De vacantietijd maakt het extra rustig. Het was vrijwel uitgestorven vandaag. Stilte in de lege gangen. Alleen het geluid van de regen tegen het raam van mijn werkplek op de zolderverdieping van het GroenLinks-pand. Mijn doorweekte kleren van de hoosbui eerder die dag, droogden tergend langzaam.

Op dit soort troosteloze momenten is er gelukkig altijd nog de radio om je gezelschap te houden. Lang leve 3FM.